ตามพระคำนำความหวัง

(English Version: “The Christian Heart Is A Thankful Heart”) การแสดงออกถึงการขอบพระคุณนั้นดูเหมือนจะเป็นนิสัยที่สูญหายไป ดังที่เห็นได้จากเหตุการณ์ในชีวิตจริงนี้ เอ็ดเวิร์ด สเปนเซอร์เป็นนักเรียนวิทยาลัยพระคัมภีร์ในเมืองเอแวนสตัน รัฐอิลลินอยส์  เขายังเป็นส่วนหนึ่งของ ทีมกู้ภัยด้วย เมื่อเรือล่มบริเวณชายฝั่งทะเลสาบมิชิแกนใกล้เมืองเอแวนสตัน เอ็ดเวิร์ดลงไปในน้ำเย็นจัดครั้ง แล้วครั้งเล่าเพื่อช่วยชีวิตผู้โดยสาร 17 คน  จากเหตุการณ์นั้น มีผลทำให้สุขภาพร่างกายของเขาได้รับความเสีย หายอย่างถาวร  หลายปีต่อมา ในงานศพของเขา มีบันทึกไว้ว่าไม่มีใครสักคนที่เขาเคยช่วยได้กล่าวคำขอบคุณ เขาเลย เราอ่านเรื่องราวเช่นนี้และคิดว่า “ทำไมคน 17 คนถึงได้ไม่รู้จักสำนึกและมีใจขอบคุณบ้างเลย”  แต่บ่อยครั้งเกิน ไปที่ผู้เชื่อก็มีความผิดในบาปเช่นเดียวกันนี้  นั่นคือการไม่รู้จักมีจิตใจที่ขอบพระคุณ แม้ว่าเขาจะได้รับการช่วย ให้รอดพ้นจากอันตรายที่ ยิ่งใหญ่กว่ามาก  นั่นคือการถูกลงโทษชั่วนิรันดร์! พระคัมภีร์หลายตอนยืนยันว่าการขอบพระคุณไม่ใช่สิ่งที่ – ทำ – เป็น – ครั้งคราว แต่เป็นลักษณะธรรมชาติ ของชีวิตคริสเตียน  ต่อไปนี้คือตัวอย่างบางส่วน: “จงเข้าประตูของพระองค์ด้วยการโมทนา…

(English Version: “How To Choose A Marriage Partner”) เด็กหญิงตัวน้อยเพิ่งได้ยินนิทานเรื่องสโนว์ไวท์เป็นครั้งแรก และเธอก็เล่านิทานเรื่องนี้ให้แม่ฟังอย่างตื่นเต้น หลังจากเล่าว่าเจ้าชายรูปงามมาถึงบนหลังม้าสีขาวอันสวยงามและจุมพิตสโนว์ไวท์ให้ฟื้นคืนชีพ เธอก็ถามแม่ว่า “แม่รู้ไหมคะว่าเกิดอะไรขึ้นต่อจากนั้น”, แม่เด็กน้อยตอบ “รู้ซิจ๊ะ  พวกเขาก็อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขตลอดไป”  ซูซี่ตอบกลับด้วยสีหน้าผิดหวัง “ไม่ใช่ค่ะแม่  พวกเขาแต่งงานกัน” ด้วยความไร้เดียงสาเหมือนเด็ก เด็กหญิงตัวน้อยพูดความจริงบางส่วน คือว่าการแต่งงานและการใช้ชีวิตอย่างมีความสุขตลอดไปไม่ได้อยู่คู่กันเสมอไป ดังที่หลักฐานรอบๆ ตัวเราชี้ให้เห็นอย่างมากมาย อย่างไรก็ตาม พระเจ้าทรงสัญญาว่าการแต่งงานและความสุขสามารถไปคู่กันได้ หากเราเชื่อฟังคำสอนของพระองค์ตามที่พบในพระคัมภีร์  เนื่องจากปัญหาหลักอย่างหนึ่งในชีวิตแต่งงานเกิดจากการไม่เลือกคู่ครองที่เหมาะสมก่อนแต่งงาน บทความนี้จึงเขียนขึ้นเพื่อช่วยให้บุคคลเลือกคู่ครองที่เหมาะสมได้ โดยให้ความจริงในพระคัมภีร์ 5 ประการ พ่อแม่คริสเตียนสามารถช่วยชี้แนะลูกๆ ให้ใช้ความจริงเหล่านี้เมื่อต้องหาคู่ครอง เริ่มต้นด้วยความจริงพื้นฐานกันก่อน 1. การเป็นโสดไม่ใช่คำสาป โลกมองว่าการเป็นโสดเป็นข้อบกพร่อง—แม้กระทั่งเป็นคำสาป! อย่างไรก็ตาม แทนที่จะปล่อยให้โลกชี้นำพวกเรา ผู้เชื่อต้องพิจารณาก่อนว่าพระเจ้าต้องการให้เราแต่งงานหรือไม่ ไม่ใช่ทุกคนที่ได้รับเรียกให้แต่งงาน [มัทธิว 19:10-12; 1 โครินธ์ 7:25-38]  เปาโลเองมองว่าการเป็นโสดของเขาเป็นของขวัญจากพระเจ้า [1 โครินธ์ 7:7]…

(English Version: “Don’t Be Surprised When You Go Through Suffering”) ในช่วงกลางคริสตศตวรรษที่ 15 พระคัมภีร์ได้รับการแปลเป็นภาษาอังกฤษ  เมืองแฮดลีย์เป็นหนึ่งในสถานที่แรกๆ ในอังกฤษที่ ได้รับพระคัมภีร์เป็นภาษาอังกฤษ  ดร. โรว์แลนด์ เทย์เลอร์ เป็นศิษยาภิบาลของแฮดลีย์ที่เทศนาพระวจนะของพระเจ้าอย่าง ซื่อสัตย์  ดังที่คาดไว้ เขาได้รับคำสั่งให้ไปปรากฏตัวต่อหน้าบิชอปและลอร์ดชานเซลเลอร์ในลอนดอน เขาถูกกล่าวหาว่าเป็นคน นอกรีต แต่จะได้รับโอกาสที่จะเปลี่ยนจุดยืนของเขาเกี่ยวกับพระคัมภีร์ มิฉะนั้นจะถูกเผาทั้งเป็นที่หลักประหาร เขาตอบอย่างกล้าหาญว่า “ข้าพเจ้าจะไม่ละทิ้งการเทศนาความจริง และข้าพเจ้าขอบคุณพระเจ้าที่ทรงเรียกให้ข้าพเจ้ามีค่าควร แก่การทนทุกข์เพื่อพระวจนะของพระองค์”  เขาถูกส่งกลับไปที่แฮดลีย์ทันทีเพื่อถูกเผา  ระหว่างทาง เขาดูมีความสุขและรื่นเริง มากจนใครก็ตามที่เฝ้าดูคงคิดว่าเขากำลังจะไปงานเลี้ยงหรืองานแต่งงาน  คำพูดของเขาที่พูดกับทหารยามมักทำให้พวกนั้น ร้องไห้ขณะที่เขาเรียกร้องให้พวกทหารสำนึกผิดจากการดำเนินชีวิตที่ชั่วร้ายและเลวทราม พวกเขาประหลาดใจที่ได้เห็น ดร.เทย์เลอร์มีความมั่นคง  กล้าหาญ  มีความยินดี และยินดีที่ได้ตาย เมื่อทั้งหมดเดินทางไปถึงสถานที่ที่ ดร.เทย์เลอร์จะถูกเผา เขากล่าวกับผู้เชื่อทุกคนซึ่งรวมตัวกันอยู่ที่นั่นด้วยน้ำตาคลอเบ้าว่า “ข้าพเจ้าไม่ได้สอนอะไรท่านเลยนอกจากพระวจนะอันบริสุทธิ์ของพระเจ้าและบทเรียนที่ข้าพเจ้าได้นำมาจากพระคัมภีร์ไบเบิลซึ่งเป็นหนังสืออันบริสุทธิ์ของพระเจ้า ข้าพเจ้าอยู่ที่นี่ในวันนี้เพื่อจะผนึกตรามันด้วยเลือดของข้าพเจ้าเอง” เขาคุกเข่าลง อธิษฐาน และเดินไปที่หลักประหาร  เขาจูบเสาไม้นั้น…

(English Version: “Dark Places Need Bright Lights”) ผู้หญิงคนหนึ่งเคยปรึกษากับศิษยาภิบาลของเธอว่า “ฉันทนไม่ไหวแล้ว ฉันเป็นคริสเตียนคนเดียวในที่ทำงาน เจอแต่คำ เยาะเย้ยและถากถาง มันมากเกินกว่าที่จะทนได้ ฉันจะลาออก”  “คุณบอกผมได้ไหม” ศิษยาภิบาลถาม “ว่าแสงสว่างจะถูก วางไว้ที่ไหน?”  “มันเกี่ยวอะไรด้วย!” เธอถามเขาอย่างตรงไปตรงมา “ไม่เป็นไร ตอบมาก่อนครับว่า แสงสว่างจะถูกวางไว้ที่ ไหน?”  “ฉันคิดว่าวางในที่มืด” เธอตอบ  และศิษยาภิบาลก็พูดว่า “ใช่! พระเจ้าทรงวางคุณไว้ในที่ๆ มีความมืดทางจิตวิญญาณ มากมายและไม่มีคริสเตียนคนอื่นที่จะส่องแสงให้เขา” เป็นครั้งแรกที่คริสเตียนสาวตระหนักถึงโอกาสที่เป็นของเธอ และเหตุนี้เธอจึงไม่สามารถทำให้พระเจ้าผิดหวังด้วยการปล่อยให้ แสงของเธอดับไป เธอกลับไปทำงานด้วยความมุ่งมั่นใหม่ที่จะปล่อยให้แสงสว่างของเธอส่องไปที่มุมมืดนั้น  ในที่สุดเธอได้ กลายเป็นเครื่องมือในการนำผู้หญิงอีกเก้าคนไปสู่แสงสว่างของพระเยซูคริสต์ ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นเพราะเธอตระหนักว่าตัวเองถูก วางไว้ในสถานที่มืดมิดเพื่อที่จะเปล่งประกายอย่างสดใส ในทำนองเดียวกัน  เช่นเดียวกับผู้หญิงคนนั้น  เราทุกคนต้องตระหนักว่าเราถูกเรียกให้เป็นแสงสว่างในโลกที่มืดมิดรอบตัวเรา ฟีลิปปี 2:14-16 อธิบายว่าคริสเตียนเป็นแสงที่ส่องสว่างอย่างเจิดจ้า เช่นเดียวกับดวงอาทิตย์  ดวงจันทร์  และดวงดาวที่ส่อง สว่างในจักรวาลที่มืดมิด ผู้เชื่อควรนำแสงสว่างมาสู่จิตใจที่มืดมิดของผู้คนรอบข้างพวกเขา เมื่อพระเยซูทรงอธิบายแก่ผู้ติดตามพระองค์ว่าพวกเขาเป็นแสงสว่างของโลก…

(English Version: “Defeating Discouragement”) ในหนังสือชื่อ Eternity ผู้เขียน โจว สโตว์เวล เล่าเรื่องจริงของ ดูเวงน์ “สก๊อตต์” และ เจเน๊ต วิลลิส พวกเขาเป็นพ่อแม่ของลูกเก้า คน  ดูเองน์เป็นครูและเป็นอาจารย์ดูแลที่คริสตจักรในย่าน Mount Greenwood ทางตอนใต้ของชิคาโก พวกเขาเป็นคู่สามีภรรยาที่รักพระเจ้า อุทิศตนเพื่อพระเจ้าและครอบครัวของตน  พวกเขาไม่ได้ตกอยู่ในความอยากได้อยากมีตามอย่างโลกที่อยู่รอบตัว แต่มีความสุขและพอใจที่ได้ทำในสิ่งที่สำคัญบางอย่าง เช่น – การเลี้ยงดูครอบครัวและดูแลฝูงแกะที่คริสตจักร วันหนึ่ง สก๊อตต์, เจเน๊ต, และลูกอีกหกคนขึ้นรถตู้คันใหม่เพื่อขับไปทางเหนือสู่เมืองมิลวอกีเพื่อไปเยี่ยมลูกคนโต ขณะที่ พวกเขาขับต่อไปทางเหนือบนทางหลวง ชิ้นโลหะขนาดใหญ่หล่นลงมาจากรถบรรทุกที่อยู่ข้างหน้าพวกเขา  มันปลิวอย่างแรง ทะลุถังน้ำมันด้านล่างและเกิดประกายไฟที่ผิวถังน้ำมัน ทันใดนั้น เปลวไฟก็ลุกลามไหม้รถตู้ของพวกเขา มีเพียงสก๊อตต์ และเจเน๊ต เท่านั้นที่รอดชีวิต ไฟไหม้ได้เผาผลาญเด็กทั้งหกคน เหตุการณ์เช่นนี้ทำให้เราตั้งคำถามว่า ทำไมต้องเป็นพวกเขา? ทำไมพระเจ้าประทานลูกให้พวกเขา แล้วจู่ๆ ก็พรากลูกไป? และทำไมในโลกนี้เต็มไปด้วยพ่อแม่ที่ไม่ใส่ใจและทำร้ายลูกตัวเอง? พระเจ้ายอมให้สิ่งนี้เกิดขึ้นกับครอบครัวที่มีพ่อแม่ที่ เป็นคนดีเช่นนี้ได้อย่างไร? และพูดตรงๆ…

(English Version: “Amazing Grace – How Sweet The Sound”) บทเพลงสรรเสริญอันมีชื่อเสียงเพลงหนึ่งของคริสเตียน หรืออาจเรียกได้ว่าเป็นบทเพลงสรรเสริญที่โด่งดังที่สุดก็คือเพลงที่แต่งโดยจอห์น นิวตัน ชื่อว่า “Amazing Grace”  ตัวของจอห์น นิวตัน เองเคยใช้ชีวิตที่บาปหนา ได้ค้นพบพระคุณอันน่าอัศจรรย์จนทำให้เขาได้ประพันธ์บทเพลงสรรเสริญอันยอดเยี่ยมนี้ที่ทั้งคริสเตียนและผู้ที่ไม่ใช่คริสเตียนหลายคนคุ้นเคยเป็นอย่างดี อย่างไรก็ตาม หลายศตวรรษก่อนที่จอห์น นิวตันจะแต่งเพลงสรรเสริญนี้ ความจริงในเนื้อเพลงนี้ได้สะท้อนถึงชายคนหนึ่งที่พบพระคุณพระเจ้าในชั่วโมงสุดท้ายของชีวิตได้เป็นอย่างดี  จากคำตรัสทั้งเจ็ดของพระเยซูเจ้าที่ถูกบันทึกไว้ในขณะที่พระองค์ถูกตรึงบนไม้กางเขน มีถ้อยคำแสนหวานที่พระองค์ได้ทรงปลอบประโลมโจรร้ายที่กลับใจว่า “เราบอกความจริงแก่เจ้าว่า วันนี้เจ้าจะอยู่กับเราในเมืองบรมสุขเกษม” [ลก. 23:43] ถ้อยคำนี้แสดงให้เห็นว่าชายคนนี้พบพระคุณของพระเจ้าในชั่วโมงสุดท้ายของชีวิตเขา  คำเหล่านี้ที่ออกมาจากพระโอษฐ์ของพระเยซูได้ให้ความหวังแก่จิตวิญญาณที่สิ้นหวังอย่างมากมาย เหตุการณ์ทั้งหมดนี้ในลูกา 23:39-43 สอนเราว่าไม่สายเกินไปเลยสำหรับคนบาปที่กลับใจจะได้รับพระคุณแห่งความรอดอันน่าอัศจรรย์จากพระเจ้า  มาเรียนรู้ความจริงบางประการเกี่ยวกับการกลับใจ, ความเชื่อ, และความสัมพันธ์ของมันที่มีกับพระคุณแห่งความรอด ตามที่เราได้เห็นในเหตุการณ์นี้  พร้อมกับการประยุกต์ใช้ 2 ประการ I. หลักฐานแห่งการไม่กลับใจ [39] เมื่อพิจารณาการกระทำของโจรที่ไม่สำนึกผิด เราจะเห็นลักษณะ 2 ประการที่แสดงถึงการไม่กลับใจ 1. ไม่เกรงกลัวพระเจ้า  “ฝ่ายคนหนึ่งในผู้ร้ายที่ถูกตรึงไว้จึงพูดหยาบช้าต่อพระองค์ว่า…

(English Version: “3 Misconceptions Concerning Contentment”) เด็กสาวคนหนึ่งมีคุณพ่อเป็นคนขี้บ่นตลอดเวลาได้พูดกับแม่ของเธอว่า “หนูรู้ว่าทุกคนในครอบครัวนี้ชอบอะไร จอห์นนี่ชอบแฮมเบอร์เกอร์  เจนนี่ชอบไอศกรีม  วิลลี่ชอบกล้วย  และแม่ชอบไก่”  พ่อของเธอถามด้วยความหงุดหงิดที่ตัวเองไม่อยู่ในรายชื่อ จึงถามว่า “แล้วพ่อล่ะ! พ่อชอบอะไร”  เด็กน้อยไร้เดียงสาตอบว่า “พ่อชอบทุกอย่างที่พวกเราไม่มีค่ะ”  แม้ว่าเราอาจขำกับคำพูดนี้ แต่ถ้าเราซื่อสัตย์กับตัวเอง พวกเราหลายคน – แม้แต่ที่เป็นคริสเตียน – ก็เป็นเหมือนกับคุณพ่อรายนี้  ปัญหานี้เกิดขึ้นเพราะมีความเข้าใจผิดหลายอย่างเกี่ยวกับเรื่องความพอใจ  บทความนี้พยายามเน้นถึงความเข้าใจผิดทั่วไป 3 ประการที่เกี่ยวข้องกับหัวข้อนี้และมีคำตอบจากพระคัมภีร์สำหรับแต่ละประเด็น ความเข้าใจผิด # 1  ความพอใจไม่ใช่ปัญหาใหญ่ โดยทั่วไปแล้ว เรามักจะมองว่าการแสดงความไม่พอใจต่อสิ่งที่ไม่พึงประสงค์ในชีวิตเป็นปฏิกิริยาตอบสนองทั่วไปของมนุษย์ปกติ  ท้ายที่สุดแล้ว ‘ฉันก็เป็นมนุษย์ ฉันต้องระบายออกมาบ้างเป็นครั้งคราว’ คำตอบจากพระคัมภีร์: อย่างไรก็ตาม หากพระเจ้ามองว่าความไม่พอใจเป็นปฏิกิริยาที่ “ปกติ” เหตุใดพระองค์จึงทรงมีคำสั่งสอนมากมายให้เราระวัง? เช่น คำสั่งต่อไปนี้เกี่ยวกับความจำเป็นในการมีความพอใจ – “จงพอใจในค่าจ้างของตน” [ลก. 3:14], “จงพอใจกับสิ่งที่ท่านมี” [ฮบ.…

(English Version: “3 Godly Habits That Lead To True Success!”) เอสรา เป็นชายผู้รักพระเจ้า ชีวิตของเขาถูกบรรยายไว้ในพันธสัญญาเดิม ชีวิตของเอสราแสดงให้เห็นถึงความลับของความสำเร็จที่แท้จริงและยั่งยืนตามแบบที่พระเจ้าทรงตั้งไว้  เอสราเป็นครูสอนพระวจนะของพระเจ้า เขาได้รับประสบการณ์แห่ง “พระหัตถ์อันเปี่ยมด้วยพระคุณของพระเจ้า” [อีกนัยหนึ่งคือความสำเร็จที่แท้จริง] ในชีวิตของเขา [เอสรา 7:9] อันเป็นผลจากการฝึกฝนอุปนิสัย 3 ประการในการตามพระเจ้า  ในเอสรา 7:10 กล่าวว่า “เพราะเอสราได้ตั้งใจของท่านที่จะศึกษาธรรมบัญญัติของพระเจ้า และกระทำตามและสอนกฎเกณฑ์และกฎหมายของพระองค์ในอิสราเอล” ข้อพระธรรมนี้สอนเราว่าใจของเอสราตั้งมั่นหรือทุ่มเทให้กับการฝึกฝนอุปนิสัย 3 ประการ: (1) ศึกษาพระวจนะของพระเจ้า (2) ปฏิบัติตามพระวจนะของพระเจ้า และ (3) สอนพระวจนะของพระเจ้า มาดูนิสัยแต่ละประการเหล่านี้กัน หากเราปรารถนาที่จะประสบความสำเร็จเช่นเดียวกับเอสรา – ความสำเร็จที่แท้จริงตามแบบที่พระเจ้าทรงตั้งไว้ อุปนิสัย # 1  เช่นเดียวกับเอสรา เราก็ต้องตั้งใจศึกษาพระวจนะของพระเจ้าอย่างขยันขันแข็งเช่นกัน “เพราะเอสราได้ตั้งใจของท่านที่จะศึกษาธรรมบัญญัติของพระเจ้า” นิสัยอย่างแรกและสำคัญที่สุดที่เอสราตั้งใจจะทำคือการตั้งใจจะแสวงหาและศึกษาพระวจนะของพระเจ้า [อีกคำหนึ่งที่ใช้เรียกคือธรรมบัญญัติ/พระราชบัญญัติของพระเจ้า]…

(English Version: “The Lord Remembers You – Even When You Feel Abandoned By Him!”) คุณเคยรู้สึกว่าถูกพระเจ้าทอดทิ้งเพราะต้องเจอกับสถานการณ์ที่ยากลำบากเป็นเวลานานหรือไม่? บางทีอาจเป็นเพราะปัญหาทางการเงิน  ปัญหาสุขภาพ  หรือปัญหาครอบครัว  ไม่ว่าความทุกข์ยากจะเป็นอะไร คุณมีปฏิกิริยาอย่างไร: (1) ผิดหวังในพระเจ้า? (2) โกรธพระองค์? (3) ท้อแท้และหดหู่? (4) อดทนรอให้พระองค์นำการช่วยกู้มาในเวลาของพระองค์? ในโพสต์นี้ จุดประสงค์ของผมคือเพื่อหนุนใจเราทุกคน  เมื่อเราเผชิญกับการทดลองที่กินระยะเวลายาวนาน จากคำถามข้างต้นให้เราเลือกตอบสนองตามหมายเลข 4 – อดทนรอให้พระเจ้านำการช่วยกู้มาในเวลาของพระองค์ แต่มันพูดง่ายกว่าทำ  แล้วเราจะพัฒนาการตอบสนองที่ถูกต้องได้อย่างไร – โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อดูเหมือนว่าไม่มีการบรรเทาจากความทุกข์แห่งการทดลองเลย  ผมเชื่อว่าคำตอบขึ้นอยู่ที่การยอมรับความจริงในพระคัมภีร์ข้อนี้: พระเจ้าไม่เคยลืมลูกๆ ของพระองค์  พระองค์จำพวกเขาได้  แม้ว่าพวกเขาจะ “รู้สึก” ว่าถูกพระองค์ทอดทิ้ง! ตัวอย่างของการที่พระเจ้าทรงระลึกถึงประชากรของพระองค์ โนอาห์  ครั้งแรกที่เราอ่านว่าพระเจ้าทรงระลึกถึงประชากรของพระองค์คือในปฐมกาล 8:1, “แต่พระเจ้าทรงระลึกถึงโนอาห์”…

(English Version: “Hell – Its Realities and Implications – Part 2”) นี่เป็นบทความที่สองและบทความตอนท้ายในเรื่องชุด “นรก – ความจริงและผลกระทบ”  จากตอนที่ 1 เราได้เห็นความจริง 4 ประการของนรกดังต่อไปนี้: 1. นรกเป็นสถานที่ที่มีอยู่จริง 2. นรกเป็นสถานที่แห่งการทรมานที่รู้สึกตัวอยู่ชั่วนิรันดร์ 3. นรกเป็นสถานที่ที่คนชั่วและคนดีจะอยู่รวมกัน 4. นรกเป็นสถานที่ที่ไม่มีความหวัง เมื่อพิจารณาจากความจริงอันน่าสยดสยองเหล่านี้ ต่อไปนี้คือผลกระทบ 4 ประการ – ผลกระทบ 3 ประการสำหรับคริสเตียน และ 1 ประการสำหรับคนที่ไม่ใช่คริสเตียน ผลกระทบสำหรับคริสเตียน 1. เราควรขอบคุณพระเจ้าเสมอ พระเยซูทรงร้องเสียงดังบนไม้กางเขนว่า “พระเจ้าของข้าพระองค์ พระเจ้าของข้าพระองค์ ไฉนพระองค์ทรงทอดทิ้งข้าพระองค์เสีย” [มัทธิว 27:46]  และเพราะพระองค์ถูกทอดทิ้ง ทำให้เราผู้ซึ่งวางใจในพระเยซูด้วยพระคุณของพระเจ้าจะไม่มีวันถูกทอดทิ้ง  กล่าวอีกนัยหนึ่ง…