ตามพระคำนำความหวัง

(English Version: “Are You a Real Christian or an ‘Almost’ a Christian?”) เมื่อวันที่ 26 กุมภาพันธ์ 1993 เกิดการระเบิดครั้งใหญ่ขึ้นในที่จอดรถชั้นใต้ดินของตึกเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ในเมืองนิวยอร์กซิตี้ ทำให้มีผู้เสียชีวิต 6 รายและบาดเจ็บมากกว่า 1,000  ราย เหตุการณ์นี้ทำให้เกิดการสืบสวนอย่างเข้มข้นโดยมีการจับกุมผู้ต้องสงสัยจำนวนมาก แต่มีเจ้าหน้าที่เพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ยอมรับว่าเหตการณ์นั้นเป็นส่วนหนึ่งของแผนการก่อการร้ายระหว่างประเทศ เมื่อผู้ก่อการร้ายทำลายตึกเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ในปี 2001 ผู้บัญชาการตำรวจเรย์มอนด์ เคลลี มองย้อนกลับไปที่การโจมตีครั้งแรกและกล่าวว่า “นั่นควรจะเป็นเสียงสัญญาณเตือนปลุกคนอเมริกันให้ตื่น” พระเจ้าเยซูเองทรงก็ได้ส่งสัญญาณเตือนปลุกให้คนตื่นขึ้นอย่างจริงจังและชัดเจนกว่านี้ผ่านคำอุปมาในมัทธิว 25:1-13 ซึ่งพระองค์ทรงถามคำถามที่จริงจังฝ่ายจิตวิญญาณกับผู้ที่อ้างตนว่าเป็นคริสเตียนทุกคนว่า “คุณเป็นคริสเตียนแท้หรือเกือบจะเป็นคริสเตียน?”  และเมื่อเราพิจารณาข้อความนี้ ขอให้เราใส่ใจกับความจริงจังของคำถามนี้และตอบสนองอย่างเหมาะสม I. อธิบายคำอุปมา คำอุปมาคือเรื่องราวที่อิงจากสถานการณ์ในชีวิตประจำวันที่ออกแบบมาเพื่อสอนความจริงทางจิตวิญญาณ  คำอุปมาเรื่องนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับเจ้าบ่าวแต่งงานกับเจ้าสาวและจะรับพาเธอไปที่บ้านของเขา  ตามธรรมเนียมในสมัยนั้น เพื่อนเจ้าสาวจะรอต้อนรับเจ้าบ่าวและนำส่งเจ้าบ่าวไปที่บ้านของเจ้าสาว  เนื่องจากเจ้าบ่าวสามารถมาได้แม้ในเวลากลางคืน ดังนั้นเพื่อนเจ้าสาวจึงต้องมีตะเกียงพร้อมเพื่อให้แสงสว่าง ในเรื่องนี้โดยเฉพาะ เจ้าบ่าวมาถึงตอนเที่ยงคืน  มีเพื่อนเจ้าสาวทั้งหมดสิบคนรอที่จะไปส่งเจ้าบ่าว  ห้าคนมีตะเกียงที่มีน้ำมัน และอีกห้าคนมีตะเกียงแต่ไม่มีน้ำมันสำหรับจุด  คนที่มีน้ำมันจะไปงานแต่งงานกับเจ้าบ่าว  อย่างไรก็ตาม…

(English Version: “The One Thing That Threatens All Relationships”) คุณเดาได้ไหมว่าอะไรคือภัยคุกคามต่อความสัมพันธ์ทุกอย่าง? ความขมขื่น! มันส่งผลกระทบต่อการแต่งงาน, ต่อคริสตจักร และแทบจะทุกสิ่งทุกอย่าง  ความขมขื่นเป็นหนึ่งในโรคระบาดที่อันตรายที่สุดต่อการดำเนินชีวิตคริสเตียนที่เข้มแข็ง  ความขมขื่นนั้นเป็นโรคระบาดที่แพร่กระจายเร็วกว่าไข้หวัด  มันกัดกินความมีชีวิตชีวาของชีวิตฝ่ายจิตวิญญาณ  มันคือ “มะเร็งของจิตวิญญาณ” และคร่าชีวิตผู้คนไปหลายล้านคนทุกปี อย่างไรก็ตาม โรคระบาดนี้มีวิธีรักษา และการรักษานี้พบได้ในคำที่ไพเราะที่สุดคำหนึ่งในภาษาอังกฤษ นั่นก็คือคำว่า – “ให้อภัย” แม้ว่าคำว่า “ให้อภัย” จะเป็นคำทั่วไป แต่แก่นแท้ของคำนี้อยู่ในส่วนพยางค์แรก คือคำว่า “ให้” การ ให้ อภัย หมายถึงการปลดปล่อยผู้อื่นจากความผิดที่เขาทำกับคุณ หมายความว่าคุณสละสิทธิ์ในการแก้แค้นและหลีกเลี่ยงความรู้สึกขมขื่นในใจ พระคัมภีร์ไม่เพียง คาดหวัง แต่ยัง สั่ง ให้คริสเตียนให้อภัยแก่ผู้อื่นด้วย  พระคัมภีร์ไม่ได้ให้ทางเลือกอื่น ผู้เชื่อถูกเรียกให้ปฏิบัติตามมาตรฐานสูงสุดในการให้อภัย เราได้ถูกเรียกร้องให้ให้อภัยเหมือนที่พระเจ้าทรงให้อภัย “จงมีน้ำใจกรุณาต่อกัน ให้อภัยกันและกัน เหมือนอย่างที่พระเจ้าทรงให้อภัยพวกท่านในพระคริสต์” [เอเฟซัส 4:32, ดูโคโลสี…

(English Version: “Does God Care When We Are In Trouble?”) “พระเจ้าแห่งความรัก ผู้ทรงควบคุมทุกสิ่งได้ จะปล่อยให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับฉันได้อย่างไร?” หญิงสาวซึ่งได้รับบาดเจ็บที่มือและเท้าอย่างรุนแรงจากการตกจากหลังม้าถามขึ้น  ศิษยาภิบาลของเธอเงียบไปครู่หนึ่งแล้วถามว่า “คุณเจ็บมากไหมตอนที่หมอใส่เฝือก”  “ความเจ็บปวดนั้นสาหัสมาก” เธอตอบเขา เขาถามเธอต่อว่า “พ่อของคุณยอมให้หมอทำร้ายคุณแบบนั้นเหรอ”  เธอตอบว่า “ใช่ แต่มันจำเป็น” ศิษยาภิบาลถามต่ออีกว่า “พ่อของคุณยอมให้หมอทำร้ายคุณทั้งๆ ที่เขาก็รักคุณ หรือเพราะว่าเขารักคุณ?” “คุณหมายความว่าเพราะพระเจ้ารักฉัน พระองค์จึงยอมให้ฉันได้รับบาดเจ็บเหรอคะ?” เธอตอบสนองอย่างตกใจ ศิษยาภิบาลตอบพร้อมพยักหน้า “ ‘เรื่องนี้มาจากเรา’ นี่เป็นถ้อยคำห้าคำจากพระเจ้าที่จะปลอบโยนคุณ  คำพูดเหล่านี้จะเป็นแสงสว่างให้กับความทุกข์ของคุณ เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้ไม่ใช่ ‘โชคร้าย’  พระเจ้าทรงวางแผนความยากลำบากนี้ไว้  หากคุณเป็นลูกของพระองค์ พระองค์กำลังเตรียมคุณให้พร้อมสำหรับการรับใช้ที่ดีกว่า” เชกสเปียร์กล่าวไว้ว่า “เมื่อพบกับความเจ็บป่วย  อย่าให้ข้าพูดว่า ‘ข้าจะหายจากความเจ็บปวดหรือไม่ แต่ควรพูดว่าข้าดีขึ้นจากความเจ็บปวดนั้นหรือไม่ต่างหาก’”  ทำนองเดียวกันในฐานะคริสเตียน แทนที่จะพูดว่า “ฉันจะผ่านพ้นการทุกข์ยากนี้ไปได้เมื่อใด?” เราควรเรียนรู้ที่จะถามว่า “ฉัน ดีขึ้น…

(English Version: “How To Get Right With God”) สมมติว่าคุณมีอายุ 75 ปีและคุณเริ่มเป็นผู้ใหญ่ตอนอายุ 15 ปี คุณจะมีเวลาใช้ชีวิตอย่างผู้ใหญ่ 60 ปี  คราวนี้ลองนึกดูว่าถ้าคุณทำบาปวันละ 1 ครั้งเป็นเวลา 60 ปี จำนวนบาปทั้งหมดที่คุณทำจะอยู่ที่ประมาณ 21,900 ครั้ง และหากทำบาปวันละ 5 ครั้ง จำนวนบาปทั้งหมดจะอยู่ที่ประมาณ 109,500 ครั้ง หากทำบาปวันละ 10 ครั้ง จำนวนบาปทั้งหมดจะอยู่ที่ประมาณ 219,000 ครั้ง! ตามที่พระคัมภีร์ได้บอกไว้ว่า  แม้แต่ความคิดชั่วร้ายก็ถือเป็นบาป [มัทธิว 5:28]  ความบาปบาปไม่ได้หมายถึงการทำสิ่งที่ผิด [1 ยอห์น 3:4]  แต่บาปยังหมายถึงการไม่ทำสิ่งที่ถูกต้องตลอดเวลา [ยากอบ 4:17]  นอกจากนี้ การทำสิ่งใดๆ ก็ตามโดยปราศจากความเชื่อก็ถือว่าเป็นบาป…